Voordat u een schijf koppelt, formatteert of toevoegt in /etc/fstabIk neem altijd even de tijd om te controleren wat Linux daadwerkelijk ziet. Een naam als /dev/sdb De instellingen kunnen na een herstart veranderen, een USB-schijf kan eruitzien als een interne schijf en een partitie die al is aangekoppeld kan onopgemerkt blijven als je te snel te werk gaat.
De bestelling lsblk Het doel ervan is juist om deze inventarisatie correct uit te voeren. Het toont de schijven, partities, LVM-volumes, mountpoints en, met de juiste kolommen, de UUID’s die nuttig zijn om grote fouten te voorkomen. In dit artikel laat ik je de commando’s zien die ik gebruik vóór elke gevoelige opslagbewerking.
Weergave van schijven die door Linux worden herkend.
Het basiscommando geeft al een duidelijk beeld van de blokapparaatstructuur:
lsblkJe krijgt meestal een kolom. NAAM met de hoofdschijf, de partities ervan en vervolgens alle volumes. De belangrijkste kolommen om eerst te lezen zijn: MAAT, VRIENDELIJK En BEVESTIGINGSPUNTEN.
Verwijst naar een complete schijf.bladerenduidt een partitie aan.lvm,cryptOfinvalGeeft een laag boven de schijf of partitie aan.BEVESTIGINGSPUNTENGeeft aan of de partitie al door het systeem in gebruik is.
De klassieke valkuil is om alleen maar te kijken. /dev/sdb en te vergeten dat de nuttige verdeling misschien /dev/sdb1Begin nooit een opmaakproces alleen omdat een naam je logisch lijkt.
Voeg UUID’s, modellen en koppelpunten toe.
Om een schone bewerking of aanpassing voor te bereiden. fstabDe standaarduitvoer is wat kort. Ik geef er de voorkeur aan om de relevante kolommen expliciet op te vragen:
lsblk -o NAME,SIZE,FSTYPE,UUID,MOUNTPOINTS,MODEL,SERIAL,TYPEDeze weergave voorkomt veel verwarring. Je ziet het bestandssysteem, de UUID, het schijfmodel, het serienummer (indien beschikbaar) en het actieve koppelpunt. Op een server met meerdere schijven van vergelijkbare grootte is dit veel betrouwbaarder dan op gevoel te werken.
lsblk -fDeze variant vertoont opvallend veel FSTYPE, LABEL, UUIDDe beschikbare ruimte en het percentage dat wordt gebruikt bij het ophalen van de informatie. Dit is handig om een partitie te onderscheiden. ext4, xfs, vvet of een LVM-volume voordat u de houder aanraakt.
Kruis lsblk met blkid voordat je een schijf monteert.
lsblk Het leest de kernel- en udev-informatie. In de meeste gevallen is dat voldoende. Maar vóór een fstab-regel of een permanente mount controleer ik het nog even met… blkid om UUID’s en bestandssysteemtypen te bevestigen.
sudo blkidJe kunt de twee resultaten vervolgens vergelijken. Als de UUID die wordt weergegeven door lsblk -f komt overeen met die van blkidJe hebt nu een betere basis voor een lijn als deze:
UUID=xxxxxxxx-xxxx-xxxx-xxxx-xxxxxxxxxxxx /mnt/data ext4 defaults,nofail 0 2Voor meer informatie over permanente montageopties heb ik al een aparte handleiding gepubliceerd. fstab onder LinuxHet belangrijkste om te onthouden is: gebruik een UUID, geen schijfnaam die kan veranderen.
Controleer wat er al is geïnstalleerd.
Controleer voordat u iets handmatig monteert eerst of het systeem het al gebruikt. lsblk geeft je een eerste aanwijzing met BEVESTIGINGSPUNTEN, Maar vind is vaak duidelijker bij het aflezen van actieve configuraties.
vindOm een specifiek bevestigingspunt te selecteren:
findmnt /mnt/dataEn om na de montage de ingenomen ruimte te controleren:
df -hAls u een USB-flashdrive of externe harde schijf aansluit, blijft het principe hetzelfde: identificeer het juiste apparaat, controleer het bestandssysteem, kijk of het al is aangekoppeld en ga dan verder. Voor het specifieke geval van een USB-flashdrive kunt u ook de handleiding raadplegen. Een USB-schijf koppelen onder Linux.
Vind de juiste schijf zonder het verkeerde doelwit te raken.
Als er meerdere schijven aanwezig zijn, begin ik vaak met het weergeven van alleen de fysieke schijven:
lsblk -d -o NAME,SIZE,MODEL,SERIAL,TRAN,ROTA,TYPEDe optie -D beperkt de uitvoer tot de ouderapparaten. De kolommen MODEL, SERIEEL En TRAN Helpt bij het herkennen van een SATA-, NVMe-, USB- of virtuele schijf. ROTA kan ook een aanwijzing geven: een voor een roterende schijf, nul in veel gevallen voor een SSD.
Op een virtuele machine zie je soms generieke sjablonen. In dat geval moet je vooral letten op de grootte, partities, UUID’s, het koppelpunt en de hypervisorcontext. Als je op afstand werkt, zorg er dan voor dat je altijd een back-upconsole beschikbaar hebt.
Voer deze controles uit voordat u gaat formatteren.
Opmaak is onvergeeflijk. Vóór een opdracht van het type mkfs.ext4Ik raad u aan om in ieder geval de volgende controles uit te voeren:
lsblk -o NAME,SIZE,FSTYPE,UUID,MOUNTPOINTS,MODEL,SERIAL,TYPE
sudo blkid
vind
df -hControleer vervolgens drie eenvoudige punten:
- De doelschijf of -partitie is niet de systeemschijf;
- Het verwachte bevestigingspunt is leeg of komt overeen met het gewenste volume;
- Je hebt een back-up als de schijf al gegevens bevat.
Als het probleem wordt veroorzaakt door een volle schijf, ga dan niet meteen over tot formatteren. Begin met het uitvoeren van schijfruimtediagnostiek, met name… df, du en basisbesturingselementenDit is niet hetzelfde soort probleemoplossing.
Zorg ervoor dat de uitvoer leesbaar blijft voor diagnose.
Om de opslagstatus in een ticket te delen of een registratie bij te houden vóór een interventie, geef ik de voorkeur aan een expliciete uitvoer:
lsblk -p -o NAME,SIZE,FSTYPE,UUID,MOUNTPOINTS,MODEL,SERIAL,TYPEDe optie -P geeft bijvoorbeeld de volledige paden weer. /dev/sda1 in plaats van sda1Het is beter leesbaar als je de uitvoer naar een servicenotitie kopieert of als je deze vergelijkt met een fstab-regel.
De handleidingpagina’s van lsblk, blkid En vind Ze geven een overzicht van de kolommen en beschikbare opties. Je hoeft niet alles uit je hoofd te leren. Het belangrijkste is dat je weet hoe je de schijf, de partitie, de UUID en het mountpoint moet lezen voordat je onomkeerbare acties uitvoert.
In het kort: lsblk Dit is het eerste commando dat je moet uitvoeren als je twijfels hebt over een Linux-schijf. Het vervangt geen back-up, maar het voorkomt wel dat je blindelings te werk gaat.