df ogłasza więcej użytej przestrzeni niż całkowita przestrzeń du: różnica szybko prowadzi do usunięcia, ale jeszcze nie mówi, gdzie są bloki ani dlaczego dwie miary się różnią. Przed jakąkolwiek akcją upewnij się, że sprawdzasz ten sam system plików, z tym samym jednostką i pomyślnym przebiegiem. Poniższe polecenia nic nie modyfikują; służą do kwalifikacji różnicy, a nie do obietnicy odzyskania miejsca.
Punkt wyjścia ma znaczenie w równym stopniu co wynik. Całkowita wartość obliczona z podfolderu niekoniecznie odpowiada całkowitemu wolumenowi wyświetlanemu przez df. Inny montaż może również pokrywać część struktury. W końcu, na ext4, dostępna przestrzeń i używana przestrzeń nie są odczytywane w ten sam sposób. Postępuj w tej kolejności i zatrzymaj się, gdy obszar nie jest jasny.
Sprawdź, czy df i du dotyczą tego samego wolumenu
Wybierz istniejącą ścieżkę, która znajduje się na badanym wolumenie. W przykładzie /srv/data to lokalizacja, którą należy zastąpić swoją własną ścieżką. Przed uruchomieniem całkowitej wartości, zidentyfikuj punkt montażu, jego źródło i typ:
findmnt -T /srv/data -o TARGET,SOURCE,FSTYPE,OPTIONS
Oczekiwana wyjście to linia z celem (TARGET), źródłem, typem systemu plików i opcjami. -T wyszukuje system plików, który zawiera daną ścieżkę. Jeśli cel wynosi /, całkowita wartość du będzie musiała zaczynać od korzenia, a nie od /srv/data. Jeśli wynosi /srv/data, ten punkt jest odpowiednim początkiem. Aby zrozumieć ten odczyt, zapoznaj się z przewodnikiem, aby sprawdzić punkt montażu za pomocą findmnt.
Wykonaj pomiary na tym samym hoście i w tej samej przestrzeni nazw montażu. Jeśli źródło ma typ overlay lub NFS, jeśli podścieżka jest montażem bind, lub jeśli nie rozumiesz wyświetlanego źródła, zawiesz protokół prosty: zestawienie wymaga wtedy odpowiedniego zakresu. Nie dedukuj ext4 z nazwy urządzenia.
Pomiar du odczytuje strukturę i może obciążać serwer. Uruchom go raz w odpowiednim oknie, bez pętli pomiarowej. Proponowane polecenia są tylko do odczytu; nie usuwaj niczego, aby „testować” różnicę.
Porównaj używane bloki z wspólną jednostką
Pobierz dokładnie wartość TARGET odczytaną w poprzednim kroku. Następujący blok nadaje się w tej formie tylko, jeśli ta wartość to /srv/data. Zmienna pozwala zachować tę samą ścieżkę w kolejnych poleceniach.
point='/srv/data'
df -B1 --output=source,fstype,size,used,avail,target -- "$point"
sudo du -x -s -B1 -- "$point"
printf 'Kod powrotu du: %sn' "$?"
df wyświetla w bajtach rozmiar (size), używane bloki (used) i dostępne bloki (avail) dla systemu plików zawierającego ścieżkę. Porównaj used z całkowitą wartością du, a nie z size - avail. Ta ostatnia różnica dotyczy bloków, które nie są dostępne dla użytkownika; nie jest to miara równoważna blokom przypisanym do odczytanych plików.
W poleceniu du, -s żąda jednej całkowitej wartości, -B1 wymusza bajty, a -x unika schodzenia do katalogów należących do innych systemów plików. Tryb pozostaje tym, co jest przypisane do bloków, a nie pozornym rozmiarem: du -b zmieniłoby miarę i nie nadaje się do tego porównania. Nazwa katalogu zaczynająca się od kropki jest włączona w normalny przebieg; glob jak * może ją pominąć przed wykonaniem.
Wyświetlony kod powrotu musi wynosić zero, aby uznać pomiar za udany. Pozostaw widoczne komunikaty błędów: błąd dostępu sprawia, że całkowita wartość jest niekompletna. sudo daje du dodatkowe uprawnienia, ale nie gwarantuje ani pomiaru bezbłędnego, ani wyczerpującego. Nie przekierowuj błędów do /dev/null. Znacząca aktywność podczas pomiaru może również wpłynąć na liczniki między dwoma poleceniami; w takim przypadku nie wyciągaj dokładnych wniosków.
Nie szukaj idealnej równości co do bajta. Porównanie ma sens tylko wtedy, gdy punkt wyjścia odpowiada korzeniowi wolumenu wyświetlanemu przez df, jeśli przebieg powiódł się i jeśli oba narzędzia mierzą ten sam zakres. Montaż bind znajdujący się pod tym korzeniem może skomplikować ten zakres: -x nie stanowi uniwersalnego wykluczenia montaży, gdy odsłaniają ten sam system plików.
Zidentyfikuj montaż, który ogranicza widoczność
Gdy point zostanie zdefiniowany z rzeczywiście odnotowanym celem, wyświetl montaż i jego potomków:
findmnt -R -M "$point" -o TARGET,SOURCE,FSTYPE
Oczekiwane wyjście wymienia wybrany punkt montażu oraz podmontaże, które zawiera. Jeśli inny system plików jest zamontowany pod celem, du -x go nie przeszuka. Całkowita wartość może zatem pominąć pliki tego odrębnego wolumenu, podczas gdy ścieżka pozostaje widoczna w strukturze.
Montaż może również zakrywać zawartość, która wcześniej znajdowała się w jego katalogu docelowym. Ścieżka zatem odsłania zamontowany system plików, a nie wcześniejsze wpisy znajdujące się poniżej. To możliwa granica widoczności dla przebiegu; wyjście z findmnt nie dowodzi, że te stare dane nadal istnieją ani jaką zajmują przestrzeń. Nie przekształcaj hipotezy dotyczącej montażu zakrywającego w diagnozę ukrytych plików.
Zatrzymaj się na tym stwierdzeniu, jeśli porównanie zależy od zakrytej zawartości. Weryfikacja tego wymagałaby odrębnej procedury, poza tym diagnostycznym odczytem. Nie demontuj wolumenu i nie zmieniaj montażi, aby spróbować potwierdzić hipotezę. Ta sama ostrożność dotyczy montażu bind: jego wygląd w drzewie nie wystarczy, aby wiedzieć, jakie bloki reprezentuje jego przebieg.
Rozróżnić rezerwę ext4 od zużytej przestrzeni
Rezerwa ext4 dotyczy przede wszystkim dostępności bloków. Nie oznacza to, że dodatkowe pliki są liczone w used. To wyjaśnienie nie ma zastosowania wprost do XFS, Btrfs, overlay lub NFS.
Nie przechodź do tej weryfikacji, chyba że FSTYPE wynosi ext4 i jeśli SOURCE rzeczywiście identyfikuje lokalne urządzenie blokowe. Zamień nazwę w nawiasach na zweryfikowane źródło; poniższe polecenie to odczyt, a nie wartość do skopiowania bez kontroli.
sudo env LC_ALL=C tune2fs -l /dev/ZWERYFIKOWANE_URZĄDZENIE_EXT4
Wyjście superbloku zawiera między innymi Reserved block count i Block size. Ich iloczyn daje w bajtach skonfigurowaną rezerwę. Nie ma uniwersalnej wartości, którą można przewidywać dla twojego wolumenu; zanotuj to, co wyświetla polecenie. Zarezerwowane bloki umożliwiają między innymi, aby procesy uprzywilejowane nadal działały, gdy dostępna przestrzeń maleje.
Na ext4 dostępna przestrzeń może więc być mniejsza niż sugeruje prosta subtraction między rozmiarem a użytymi blokami. Może to pozostawić różnicę między size a used + avail bez konieczności odnajdywania dodatkowych plików. Skonfigurowana rezerwa nie pojednaje wszystkich liczników sama w sobie: rezerwy wewnętrzne, kwoty lub opcje mogą mieć wpływ. Nie mów, że automatycznie zwiększa used w obliczu du, i nie przypisuj całej pozostałej różnicy metadanym. Ext4 normalnie odejmuje część swojego overheadu od całkowitej liczby bloku podawanej.
Tego polecenia nie modyfikuje rezerwy. Nie dodawaj żadnych opcji zmieniających: celem jest odczytanie wartości, a nie poprawienie dostępności przed zrozumieniem liczników.
Kontrola stabilności odczytu
Obejmij przebieg du odczytem df przed i po, a następnie sprawdź, czy punkt montażu nie zmienił się:
df -B1 --output=source,fstype,size,used,avail,target -- "$point"
sudo du -x -s -B1 -- "$point"
printf 'Kod powrotu du: %sn' "$?"
df -B1 --output=source,fstype,size,used,avail,target -- "$point"
findmnt -T "$point" -o TARGET,SOURCE,FSTYPE
Porównaj dwa wyjścia df i findmnt z pierwszym odczytem. Inne źródło, typ lub cel sygnalizuje, że zakres się zmienił; różne wartości used lub avail pokazują, że liczniki się zmieniły. W obu przypadkach pomiar du i odczyty df nie przedstawiają atomowej fotografii. Ta weryfikacja nie może zablokować działania systemu; służy do zidentyfikowania niestabilnego pomiaru, a nie do udowodnienia, że identyczne wartości są wyczerpujące.
Wybierz ostateczną diagnozę, nie przekraczając dowodów
Wykonaj ponowny odczyt wykładu, jeśli różnica persistuje i musisz potwierdzić użyty zakres dla całkowitej wartości:
findmnt -T "$point" -o TARGET,SOURCE,FSTYPE
Cel równy oczekiwanemu korzeniowi i niezmienione źródło potwierdzają zakres kontroli; nie ujawniają przyczyny różnicy resztkowej. Jeśli cel to podfolder, wróć do całkowitej wartości od korzenia wolumenu. Jeśli montaż pokrywa część drzewa, zauważ granicę widoczności, nie dochodząc do wniosku, że istnieją ukryte dane. W przypadku ext4 rozróżnij rezerwę, która redukuje dostępność od nadmiarowych bloków używanych. Jeśli różnica pozostaje niewyjaśniona po tych weryfikacjach, zatrzymaj się: te polecenia nie uzasadniają żadnego usunięcia.