Lsblk w systemie Linux: identyfikacja dysku przed jego zamontowaniem lub sformatowaniem

Przed zamontowaniem, sformatowaniem lub dodaniem dysku /etc/fstabZawsze poświęcam kilka sekund, żeby sprawdzić, co tak naprawdę widzi Linux. Nazwa taka jak /dev/sdb mogą ulec zmianie po ponownym uruchomieniu, dysk USB może wyglądać jak dysk wewnętrzny, a partycja, która została już zamontowana, może pozostać niezauważona, jeśli zrobisz to zbyt szybko.

Zamówienie lsblk Jego celem jest właśnie prawidłowe przeprowadzenie inwentaryzacji. Wyświetla dyski, partycje, woluminy LVM, punkty montowania oraz, z odpowiednimi kolumnami, identyfikatory UUID, przydatne do uniknięcia poważnych błędów. W tym artykule pokażę polecenia, których używam przed każdą poufną operacją na pamięci masowej.

Wyświetlanie dysków widzianych przez system Linux

Podstawowe polecenie zapewnia już przejrzysty widok drzewa urządzeń blokowych:

lsblk

Zwykle dostajesz kolumnę NAZWA z dyskiem głównym, jego partycjami, a następnie z woluminami. Ważne kolumny, które należy najpierw przeczytać, to ROZMIAR, UPRZEJMY I PUNKTY GÓRSKIE.

• dysk odnosi się do całej płyty.
• liście oznacza partycję.
• lvm, krypta Lub nalot wskazuje warstwę powyżej dysku lub partycji.
• PUNKTY GÓRSKIE Pokazuje czy partycja jest już używana przez system.

Klasyczną pułapką jest tylko patrzenie /dev/sdb i zapomnieć, że użyteczna partycja jest być może /dev/sdb1Nigdy nie rozpoczynaj formatowania tylko dlatego, że nazwa wydaje Ci się logiczna.

Dodaj identyfikatory UUID, modele i punkty montowania

Aby przygotować czystą edycję lub zmodyfikować fstabDomyślny wynik jest nieco krótki. Wolę jawnie zażądać odpowiednich kolumn:

lsblk -o NAZWA,ROZMIAR,STYLF,ID UUID,PUNKTY MONTAŻU,MODEL,NUMER SERIALNY,TYP

Ten widok pozwala uniknąć wielu nieporozumień. Widzisz system plików, UUID, model dysku, numer seryjny (jeśli jest dostępny) oraz aktywny punkt montowania. Na serwerze z kilkoma dyskami o podobnej pojemności jest to o wiele bardziej niezawodne niż praca na wyczucie.

Jeśli chcesz uzyskać bardziej zwarty wynik, skoncentrowany na systemie plików, użyj także:

lsblk -f

Ta odmiana wyróżnia się tym, że FSTYP, ETYKIETA, UUIDDostępna przestrzeń i procent wykorzystania podczas pobierania informacji. Jest to przydatne do rozróżniania partycji. wew4 xfs, tłuszcz lub woluminu LVM przed dotknięciem mocowania.

Przed zamontowaniem dysku skrzyżuj lsblk z blkid

lsblk Odczytuje informacje z jądra i udev. W większości przypadków to wystarcza. Ale przed linijką fstab lub trwałym montowaniem sprawdzam z blkid w celu potwierdzenia identyfikatorów UUID i typów systemów plików.

sudo blkid

Następnie możesz porównać oba wyniki. Jeśli wyświetlany przez lsblk -f odpowiada temu, że blkidTeraz masz czystszą bazę dla takiej linii:

UUID=xxxxxxxx-xxxx-xxxx-xxxx-xxxxxxxxxxxx /mnt/data ext4 domyślne,nofail 0 2

Aby uzyskać szczegółowe informacje na temat opcji trwałego montażu, opublikowałem już specjalny przewodnik na ten temat fstab pod LinuksemNajważniejszą rzeczą, o której należy pamiętać, jest użycie UUID, a nie nazwy dysku, którą można zmienić.

Sprawdź, co zostało już zainstalowane

Zanim cokolwiek zamontujesz ręcznie, sprawdź najpierw, czy system już tego używa. lsblk daje ci pierwszą wskazówkę PUNKTY GÓRSKIE, Ale znaleźć jest często bardziej przejrzysty w przypadku odczytu aktywnych ustawień.

znaleźć

Aby wskazać konkretny punkt mocowania:

A żeby sprawdzić ile miejsca zajmuje po montażu:

df -h

Jeśli podłączysz dysk flash USB lub zewnętrzny dysk twardy, zasada pozostaje ta sama: zidentyfikuj właściwe urządzenie, sprawdź jego system plików, sprawdź, czy jest już zamontowane, a następnie kontynuuj. W przypadku konkretnego dysku flash USB możesz również zapoznać się z instrukcją. Montowanie dysku USB w systemie Linux.

Zlokalizuj właściwy dysk, nie wybierając niewłaściwego celu.

Gdy obecnych jest wiele dysków, często zaczynam od wyświetlenia tylko dysków fizycznych:

lsblk -d -o NAZWA, ROZMIAR, MODEL, NUMER SERYJNY, TRANSAKCJA, ROTA, TYP

Opcja -D ogranicza wyjście do urządzeń nadrzędnych. Kolumny MODEL, SERYJNY I TRANS pomoc w rozpoznaniu dysku SATA, NVMe, USB lub dysku wirtualnego. ROTA może również dać wskazówkę: jeden dla obracającego się dysku, zero w wielu przypadkach dla dysków SSD.

Na maszynie wirtualnej czasami zobaczysz szablony ogólne. W takim przypadku polegaj przede wszystkim na rozmiarze, partycjach, identyfikatorach UUID, punkcie montowania i kontekście hiperwizora. Jeśli pracujesz zdalnie, miej zawsze dostępną konsolę zapasową.

Przed formatowaniem należy wykonać następujące sprawdzenia.

Formatowanie jest nieubłagane. Przed poleceniem typu mkfs.ext4Radzę Ci przeprowadzić co najmniej następującą serię kontroli:

lsblk -o NAZWA,ROZMIAR,STYLF,ID UUID,PUNKTY MONTAŻU,MODEL,NUMER SERIALNY,TYP
sudo blkid
znaleźć
df -h

Następnie sprawdź trzy proste punkty:

• oczekiwany punkt montażu jest pusty lub odpowiada żądanej objętości;
• Jeśli na dysku znajdują się już dane, masz kopię zapasową.

Jeśli problem wynika z zapełnienia dysku, nie należy od razu formatować. Zacznij od uruchomienia diagnostyki miejsca na dysku, w szczególności df, du i podstawowe sterowanieTo nie jest ten sam typ rozwiązywania problemów.

Zachowaj czytelność wyników w celu umożliwienia diagnozy

Aby udostępnić stan pamięci masowej w zgłoszeniu lub zachować zapis przed interwencją, wolę jawne wyjście:

lsblk -p -o NAZWA,ROZMIAR,STYLF,ID UUID,PUNKTY MONTAŻU,MODEL,NUMER SERIALNY,TYP

Opcja -P wyświetla pełne ścieżki, na przykład /dev/sda1 zamiast sda1Będzie on bardziej czytelny, jeśli skopiujesz dane wyjściowe do notatki serwisowej lub porównasz je z linią pliku fstab.

Strony podręcznika lsblk, blkid I znaleźć Szczegółowo opisują kolumny i dostępne opcje. Nie ma potrzeby zapamiętywania wszystkiego. Najważniejsze to wiedzieć, jak odczytać dysk, partycję, UUID i punkt montowania przed wykonaniem jakichkolwiek nieodwracalnych działań.

Krótko mówiąc: lsblk to pierwsze polecenie, które należy uruchomić, gdy masz jakiekolwiek wątpliwości co do dysku Linux. Nie zastępuje ono kopii zapasowej, ale zapobiega pracy w ciemno.